En de liefde - Douglas Kennedy

Soms kom je boeken tegen die gewoon "goed" zijn, zonder dat je kunt uitleggen waarom. "En de liefde" is zo'n boek. Ik begon erin te lezen nadat ik een boek had uitgelezen dat me totaal niet boeide, met een instelling van "ik moet toch wat", maar na drie bladzijden zat ik er helemaal in en het duurde niet lang voor ik op bladzijde honderd was.
"En de liefde" is een raamvertelling. Het eerste en laatste hoofdstuk wordt verteld vanuit Kate die rouwt over de dood van haar moeder en piekert over haar kapotgelopen huwelijk, haar zoontje en de relatie met haar broer. Een geheimzinnige vrouw neemt contact met haar op en ze gaat er aarzelend op in.
Daarna wordt de geheimzinnige vrouw, Sara, de vertelster. Dit deel van het boek speelt zich af in de Verenigde Staten net na de tweede wereldoorlog. De hoofdpersoon is journaliste en schrijfster en dat zal wel positief meegewerkt hebben in mijn interesse. Ik vind het leuk om over collega's te lezen. Al was het een tikje frustrerend om te lezen hoe gemakkelijk Sara uiteindelijk geld verdient met columns over het normale leven schrijven. Voor 125 dollar per week doe ik het ook en dan reken ik de enorme inflatie over die 70 jaar niet mee.
Maar goed, de rest van haar leven was minder prettig. Ze komt de liefde van haar leven tegen op een feestje. Het klikt meteen en het is van twee kanten liefde op het eerste gezicht, maar op de één of andere manier loopt het iedere keer mis. Uiteindelijk brengen ze een paar redelijk gelukkig jaren samen door (terwijl ze hem deelt met zijn vrouw - die er vanaf weet en er mee instemt), maar ook dat gaat mis.
Ondertussen kampt haar broer met grote problemen en krijg je een kijkje in de minder leuke kanten van de na-oorlogse tijd in de VS. De heksenjacht op communisten speelt een grote rol in het boek en dat gaf me gemengde gevoelens (zoals meestal met politieke kwesties), maar het was wel een stukje geschiedenis waar ik me nooit eerder echt in verdiept had.

Wat ik redelijk bijzonder vond is dat het me geen moment gestoord heeft dat de schrijver een man is, terwijl het geschreven is in de ik-vorm vanuit vrouwen. Dat klinkt misschien sexistisch, maar vaak heb ik dan toch het idee dat een vrouw anders (emotioneler) zou reageren dan de mannelijke schrijver bedacht had. In dit geval dus niet, misschien mede doordat hij in het verhaal aangeeft dat Sara van nature vrij nuchter is en haar emoties goed kan beheersen.
Ik had nog nooit eerder een boek van Kennedy gelezen, maar hij staat nu zeker op mijn lijstje met auteurs van wie ik meer wil lezen. Op de flaptekst staat wel dat zijn andere boeken thrillers zijn, maar als die net zo knap geschreven zijn, lijkt me dat geen probleem.
Ik hoop in ieder geval dat hij in die boeken ook af en toe vervalt in filosofisch getinte gesprekken en gedachten van de hoofdpersonen. Ik heb daar in ieder geval erg van genoten. Voor het eerst sinds lange tijd had ik weer de neiging om fragmenten over te schrijven om te bewaren.

"En ik vroeg me af: wanneer zou het tot hem doordringen? Wanneer zou hij zich realiseren dat dit allemaal maar gerommel in de marge is? Dat we het nooit goed doen? De meeste mensen gaan met goede bedoelingen voorwaarts. We doen ons best. En toch stellen we onszelf en anderen heel vaak teleur. Wat moeten we anders dan het opnieuw proberen? Dat is het enige wat erop zit. Proberen is de enige manier om de dag door te komen."

Bij bol.com kan ik alleen de engelstalige versie vinden. Bij de bibliotheek hebben ze het boek nog wel in het Nederlands, maar ook niet overal. Ik denk dat ik dit boek maar in mijn boekenkast ga bewaren, want ik weet zeker dat ik dit verhaal nog eens wil lezen.


(dit artikel bevat affiliatelinks - klik hier voor meer informatie daarover)
Lees verder ...

Literatuurboeken die ik wél kon waarderen



Ik ben een cultuurbarbaar. De boeken die ik lees vallen over het algemeen absoluut niet onder de noemer literatuur en de boeken die ik schrijf al helemaal niet.
Dat deert me niet echt. Tenslotte lees ik om te ontspannen en van literatuur ontspan ik nu eenmaal niet. Toch denk ik wel eens dat ik misschien eerder geneigd was om literatuur te lezen als ik dat niet gedwongen had moeten doen op de middelbare school. Ik blijf het een raar systeem vinden om jongeren te verplichten boeken te lezen waar ze over het algemeen nog helemaal niet aan toe zijn. Het draagt misschien een beetje bij aan de algemene ontwikkeling (hoewel ik dan eerder zou voorstellen bloemlezingen te maken die klassikaal besproken worden), maar het helpt in ieder geval niet om jongeren die niet graag lezen liefde voor boeken bij te brengen.
Ik heb eerlijk gezegd geen idee hoeveel boeken er tegenwoordig gelezen moeten worden. Mijn oudste dochters (die net als ik VWO deden) moesten er 10 voor Nederlands en 3 voor elke buitenlandse taal, maar dat mochten ook vertalingen zijn. Ik vond dat een lachtertje, eerlijk gezegd. Ik moest er 30-35 voor Nederlands (er was een puntensysteem waardoor sommige boeken zwaarder telden) en 15 per taal, in de oorspronkelijke versie.
Ik vond het een ramp, dat weet ik nog wel. Niet dat die hoeveelheid boeken me dwars zat. Ik las toen ook al heel veel en ik wisselde de literatuur af met romannetjes van Leni Saris en soortgelijke schrijfsters.
Het probleem was dat het niet mee viel om boeken te vinden die me aanspraken en ik wilde eigenlijk niet verder lezen als ik een boek "stom" (=te grof, te saai of gewoon niet boeiend) vond. Dat laatste heb ik na verloop van tijd opgegeven, want ik kwam er op die manier echt niet. Blijkbaar is het grootste deel van de literaire boeken (in mijn ogen) grof, saai of niet boeiend. Dus las ik de laatste stapel gewoon omdat het moest.
Toch stonden er een aantal boeken op mijn lijst die ik wél kon waarderen of die me om een andere reden dan pure afkeer bijgebleven zijn. Om het culturele niveau van dit blog eens op te krikken zal ik eens proberen of ik daar een lijstje van kan maken...

1. Hersenschimmen van Bernlef
Geen ontspannend verhaal, maar een knap inzicht in de geest van een dementerende man. Ik vond het naar om te lezen, maar tegelijk heeft het me zo aangegrepen dat ik er af en toe nog over nadenk.

2. Kees de Jongen van Theo Thijssen
Ik schreef al eerder dat ik Theo Thijssen een enorm goede schrijver vind. Ik heb dan ook echt genoten van Kees de Jongen. Zijn gedachten, zijn kijk op de wereld, zijn fantasie, alles wordt zo goed uitgewerkt en beschreven dat je hem echt gaat begrijpen.

3. Het gouden ei van Tim Krabbé
Ik heb even getwijfeld of ik dit boek in deze lijst wilde opnemen. Ik vond het namelijk destijds echt verschrikkelijk eng en ik heb het nooit meer willen lezen. Maar het heeft dus wel enorme indruk op me gemaakt.

4. Ontaarde slapers van Ward Ruijslinck.
Ik zou het boek weer eens moeten lezen om het verhaal weer helemaal helder te krijgen, maar de strekking is me wel bijgebleven. Toen de hoofdpersonen eindelijk een klein beetje wakker werden, bleken ze toch gelijk te hebben over de zinloosheid van het bestaan. Geen fijn boek voor een puber, maar het zette me destijds wel aan het denken.

5. De wereld gaat aan vlijt ten onder van Max Dendermonde.
Mijn ouders hadden dit boek in de kast staan en de titel sprak me aan. Ik herinner me er niet veel van, maar weet nog wel dat het iets sciencefictionachtigs had, wat ik wel kon waarderen. Deze wil ik eigenlijk binnenkort wel weer eens lezen.

6. Wampie van A. den Doolaard
Eigenlijk was dat een tussenvorm. Want hoewel dit boekje op de lijst met toegestane boeken stond, was het meer een romannetje dan literatuur. Hoewel ik me nu afvraag of ik destijds misschien een diepere laag in het verhaal gemist heb. Misschien ook nog eens proberen te pakken te krijgen.

Later toegevoegd: ik heb erop gegoogled en nee, Wampie is inderdaad gewoon een gezellig luchtig boek en zo was het ook bedoeld. Zie hier wat A. den Doolaard er zelf over zegt.


7. (voor Duits) Das lied von Bernadette van Franz Werfel
Dit boek was zo dik en ingewikkeld dat ik het mocht tellen als twee boeken. En toch las ik het met heel veel plezier. Het vertelt het verhaal van het meisje Bernadette dat ten grondslag ligt aan het bekende bedevaartsoord. Het begint voor de Mariaverschijning en eindigt als Bernadette een oude vrouw is. Ik vond het vooral heel treffend dat Bernadette zelf de toestanden rond de bron helemaal niet zo fijn vond.

8. (voor Engels) Animal Farm van George Orwell
Ik was nog te jong om echt te waarderen hoe knap dit boek geschreven was, maar vooral de uitspraak "iedereen is gelijk, maar sommigen zijn meer gelijk dan anderen" is me altijd bijgebleven.

9. (voor Engels) And then there were none (Ten little niggers) van Agatha Christie
Het boek dat een levenslange liefde voor Christies boeken in gang zette. Het was een verplicht nummer, maar ik genoot er zo van dat ik het drie keer las. Zo knap opgezet, zo slim uitgewerkt. Ik vind het nog steeds één van haar allerbeste boeken.

10. (voor Engels) Twelfth night van William Shakespeare
We lazen verplicht Romeo en Juliet, waar ik weinig aan vond (te dramatisch met al die zelfmoorden uit liefde). We gingen met de hele klas naar Othello en dus las ik die ook. Ik vond het een boeiend verhaal, maar al die jaloezie begreep ik niet helemaal. Op dat punt had ik het wel gehad met Shakespeare. Maar toen zag ik op televisie Twelfth Night. En dat vond ik een geweldig verhaal, met de nodige liefdesverwikkelingen en persoonsverwisselingen.
Ook dit boek zou ik nog wel een keer willen lezen.Misschien ben ik dan toch niet zo'n cultuurbarbaar als ik dacht...


(links naar bol.com zijn partnerlinks
= kleine vergoeding voor mij als je via die link bestelt, geen extra kosten voor jou)

Lees verder ...

Het huis in de vallei - Roisin McAuly

De tekst op de titelpagina trok me aan: Vier mensen, drie geheimen, twee liefdesverhalen, één huis. Dat klonk intrigerend. De samenvatting achterop beviel me ook wel. Dat is voor mij genoeg reden om een boek te gaan lezen (niet om het te kopen, als ik eerlijk ben - maar dat is een ander verhaal, dit boek kwam uit een stapel die iemand anders wegdeed).
Het verhaal was inderdaad wat me beloofd werd. Een mooie roman met twee hoofdpersonen en hun eigen liefdesverhaal, een paar onverwachte wendingen, een lichte dosis spanning en een mooi oud huis als middelpunt van alle gebeurtenissen.
Maar het was ook meer dan het beloofde.

Oudere hoofdpersonen

Het verhaal wordt in de ik-vorm afwisselend verteld vanuit het perspectief van Louise en Diana. Tot mijn verrassing (en vreugde) waren beide vrouwen nu eens niet jong en mooi en in de bloei van hun leven. Niet dat ik dat soort boeken niet lees, maar nu ik zelf dichter bij de vijftig dan bij de veertig zit (ik wilde eerst schrijven "aan de verkeerde kant van de veertig", maar wat is daar eigenlijk verkeerd aan?) is het af en toe wel prettig om te lezen over vrouwen die ook niet piep meer zijn. Louise is eenenveertig en Diana tweeënzestig. En toch gaat het verhaal nu eens niet over oud zijn en alle problemen die daar bij horen (hoewel Louises dementerende tante Lucy van negentig ook een grote rol speelt), maar gewoon over vrouwen die nog midden in het leven staan en zelfs nog aan een (nieuwe) relatie durven beginnen. Louise heeft een drukke baan bij een filmmaatschappij en woont alleen, Diana is weduwe, woont bij haar veel jongere en gescheiden broer Henry en runt een tuincentrum.

Noord-Ierland

Wat ook niet op de achterkant vermeld stond, was dat de problematiek van Noord-Ierland een grote rol speelt. Hoewel het boek uitkwam in 2008, speelt het verhaal zich af aan het einde van de jaren '90. Ik moet tot mijn schande toegeven dat ik heb moeten opzoeken waarom de schrijfster daarvoor gekozen zou hebben. Ik weet bar weinig over de geschiedenis van Noord-Ierland, al ben ik natuurlijk wel opgegroeid met nieuws over aanslagen van de IRA en dat soort dingen. Op Bloody Sunday was ik één jaar oud, dus ik hoef mezelf niet verwijten dat ik niet wist waar dat precies over ging, maar eigenlijk is het wel vreemd dat er tijdens de geschiedenis- en/of maatschappijlessen op school zo weinig aandacht aan lopende conflicten besteed werd, terwijl we toch wel degelijk geacht werden de actualiteit in de gaten te houden.
Wikipedia vertelt me dat in er 1998 een akkoord bereikt werd, waardoor Noord-Ierland zelfbestuur kreeg en er een einde aan de grootste problemen (want helemaal voorbij is het nog steeds niet) kwam.
Louise komt uit het Noord-Ierland van voor dat akkoord. Haar broer was bij de IRA, haar vader stierf aan een hartaanval nadat het gezin bedreigt werd door Britse soldaten. Ze wordt verliefd op de door en door Engelse Henry. In eerste intantie is ze opgelucht dat hij Katholiek is, maar het verschil in hun achtergrond zorgt toch voor een - begrijpelijke - verwijdering. In het boek wordt wel een paar keer opgemerkt dat het allemaal beter is geworden, dus ik denk dat dat de reden is voor de keuze van de tijd waarin het speelt. De schrijfster zelf is ongeveer even oud als Louise, groeide op in Noord-Ierland en woont al jaren in Engeland, dus ik vermoed dat ze wat eigen ervaringen in het boek verwerkt heeft.

Al met al een boeiend boek dat dieper gaat dan je in eerste instantie verwacht.

Bij bol.com vond ik alleen de Engelstalige versie, maar bij onze bibliotheek is de Nederlandse versie wel verkrijgbaar.

https://partnerprogramma.bol.com/click/click?p=1&t=url&s=10760&f=TXL&url=https%3A%2F%2Fwww.bol.com%2Fnl%2Fp%2Ffinding-home%2F1001004010501929&name=findinghome



(dit artikel bevat affiliatelinks - klik hier voor meer informatie daarover)
Lees verder ...

Barend Wels - Theo Thijssen

Hoewel ik als tiener al graag las, vond ik de literatuurlijst een ramp. Niet omdat het zoveel boeken waren (al schrikken scholieren van tegenwoordig als ik vertel dat wij er 35 moesten lezen - voor Nederlands alleen), maar omdat ik die boeken over het algemeen verschrikkelijk vond. Cultuurbarbaar, ik weet het, maar ik hou nu eenmaal niet van boeken die bewust kwetsend, smerig of controversieel zijn. Het kan een keertje nodig zijn om een verhaal te vertellen, maar in de (moderne) literatuur lijkt het verhaal vaak ondergeschikt te zijn aan die andere elementen.
Pfff. Oké, ik klim weer van mijn stokpaardje, want daar ging ik het niet over hebben.

Theo Thijssen


Eén van de boeken waar ik destijds wel enorm van genoten heb, was Kees de Jongen van Theo Thijssen. Dat is dan ook geen moderne literatuur, want dat boek stamt uit 1923.
Jaren later kocht ik in een opwelling (want ik las toen voornamelijk streekromans) Schoolland. Vooral omdat ik me herinnerde dat Thijssen zo fijn schreef. En ook dat vond ik een geweldig boek. Ik heb het regelmatig herlezen, maar het is bij een grote opruiming uiteindelijk uit mijn boekenkast verdwenen.
Nu ik bedacht heb dat ik op mijn blog regelmatig boeken wil bespreken, kijk ik anders naar de boeken in de bibliotheek en de kringloop. Ik zoek niet alleen meer naar boeken die ik als ontspanning wil lezen, maar ook naar boeken die leuk zouden zijn om een stukje over te schrijven. Een combinatie van die twee is natuurlijk het best en daarom kocht ik bij de kringloop Barend Wels van Theo Thijssen, zijn debuut uit 1908.

Tijdsbeeld


De schrijver was zelf onderwijzer en had voor die tijd behoorlijk revolutionaire inzichten. Hij vond dat kinderen als individu gezien moesten worden en dat het de taak van de leerkrachten is om leergierigheid van kinderen te stimuleren.
In Barend Wels wordt dat heel mooi uitgewerkt. Een jonge onderwijzer die eigenlijk meer geniet van het studeren voor zijn akte dan van het werk zelf, leert door schade en schande zijn vak waarderen. Hoewel ik Barend in het begin eigenlijk vooral een náár mannetje vond, begon ik uiteindelijk toch mee te leven met wat hij meemaakte en voelde.
Je moet zijn gedrag wel plaatsen in de tijd waarin het geschreven is. Klassenverschillen zijn in onze tijd een stuk minder groot, dus de bijna neerbuigende manier waarop Barend zijn minder geleerde ouders benadert komt in eerste instantie nogal raar over, tot je bedenkt dat het destijds voor de zoon van een schoenmaker een grote stap vooruit was om leraar te worden. En tegenwoordig zou geen enkele leerkracht wegkomen met de bijna sadistische manier waarop Barend wanhopig probeert orde te houden in de klas, maar in die tijd was dat nog vrij normaal.
Bovendien kom je er al lezende achter dat de hele Barend ook nog maar amper twintig is en dan besef je ineens dat het boek ook inzicht geeft in het zich nog volop ontwikkelende brein van een adolescent in een tijd waarin je veel eerder volwassen moest zijn dan nu.

Genoten


Ik moest me dus heel even over het gevoel van "als mijn kind in die klas zat" heenzetten, maar uiteindelijk viel ik toch weer voor Thijssens' schrijfstijl en de mooie, heldere manier waarop hij gedachten en gevoelens verwoord. Ik heb genoten!
En nu wil ik heel graag Kees de Jongen en Schoolland nog een keer lezen...

Barend Wels is op dit moment alleen nog tweedehands te koop bij bol.com

(dit artikel bevat affiliatelinks - klik hier voor meer informatie daarover)

Barend Wels - Theo Thijssen


Barend Wels - Theo Thijssen

(links naar bol.com zijn partnerlinks
= kleine vergoeding voor mij als je via die link bestelt, geen extra kosten voor jou)

Lees verder ...

Was getekend, Annie M.G. Schmidt


Toen mijn dochter liet vallen dat ze (achter de schermen - ze is grimeur) bij de musical "Was getekend, Annie M.G. Schmidt" ging werken, riep ik spontaan: "Daar wil ik heel graag heen!"

In de loop van de jaren heb ik heel producties gezien waaraan zij heeft meegewerkt. Om eerlijk te zijn (dat weet ze, hoor) ging ik er meestal naar toe met het gevoel van "ik hou eigenlijk niet echt van musicals, maar ik vind het leuk om te zien waar mijn dochter werkt". Toch waren Woef Side Story (die draait nu overigens weer), Soldaat van Oranje (draait nog steeds) en De Tweeling echt enorm de moeite waard.

Maar Annie M.G. Schmidt... tja, dat is iets anders. Daar wilde ik dus echt graag heen.
Waarom? Ik had willen schrijven: "Wie is er niet mee opgegroeid?" Maar toen meldde echtgenoot dat hij haar kinderboeken niet of nauwelijks kent en zeker niet uit zijn jeugd. Hij kende haar daarentegen van alles wat ze voor televisie geschreven heeft en dat is bij mij allemaal vrij vaag.

Ik ken haar dus vooral als het creatieve brein achter Jip en Janneke, Pluk van de Petteflet, Ibbeltje, Minoes, Floddertje en Abeltje. Abeltje heb ik als kind tientallen keren van de bibliotheek geleend (vraag me niet waarom ik het boek niet bezat, ik heb geen idee), de andere boeken herinner ik me vooral van het voorlezen aan mijn eigen kinderen, maar las ik als kind ook. Ik weet nog dat ik het zo zonde van Aagje Helderders mooie roze jurkje vond toen ze eindelijk een keer echt ging spelen. Niet dat ik haar dat niet gunde, ik klom zelf ook in bomen en was zelden schoon, maar ik droeg dan ook niet van die mooie jurkjes.
Och, en Otje... Dat keken de dochters en ik op televisie en we zingen hier nog regelmatig: "De computer doet het niet, hij doet alleen delete, delete" (maar ik weet niet of die tekst van haar was, eigenlijk).
Aan haar versjes heb ik ook goede herinneringen, vooral aan "Ik ben lekker stout", voorgedragen door mijn neefje dat destijds heel toepasselijk niet bepaald een toonbeeld van braafheid was. En natuurlijk Beertje Pippeloentje, zonder das en zonder schoentje. En... nou ja, het is duidelijk. De kinderschrijfster Annie M.G. Schmidt maakt een groot deel uit van mijn jeugd en die van mijn dochters.

Haar werk voor volwassenen kende ik niet zo goed. Ooit had ik een boekje met columns van haar hand waar ik wel erg van genoten heb, maar ik heb het niet meer en ik kan me niet meer herinneren hoe dat heette. Ja Zuster, Nee zuster en de familie Doorsnee zijn van voor mijn tijd en ik heb niet zo heel veel meegekregen van haar andere producties. Maar ik weet nu dat er toch heel wat liedjes en teksten zijn die ik wel kende, maar waarvan ik niet wist dat ze van haar waren.

Mijn dochter kreeg vrijkaartjes voor de premiere en dus zaten wij zondag 24 september tussen bekende en onbekende nederlanders in het Delamartheater. We hadden een enorm drukke week achter de rug (we zijn bezig met twee verhuizingen in de familie - niet de onze, maar wel met hulp van ons) en schoven dus in galakleding (nou ja, het zat er dicht genoeg bij), maar met spierpijn van het sjouwen op de gelukkig comfortabele stoelen. En beleefden een paar heerlijke uren.



 (foto ®Roy Beusker Fotografie en Annemieke van der Togt 
via de website van Stage Entertainment)

De musical is gebaseerd op de biografie "Anna" van Annejet van der Zijl en vertelt het verhaal over het leven van Annie.
Annie's zoon Flip (William Spaaij) vindt op zolder een koffertje met brieven. Als hij zich vertwijfeld afvraagt wat hij met de inhoud aan moet, duikt Annie zelf (Simone Kleinsma) op om met hem te praten. In het begin ontwijkt ze Flips vragen, maar langzaam krijg je een heel duidelijk inzicht in haar roerige leven. Van haar jeugd ("Mijn vader hield van me, mijn moeder hield van me. En toch was ik doodongelukkig") tot haar relatie met een getrouwde man en haar verdriet over zijn dood.
Simone speelt een duidelijk herkenbare oudere Annie, maar daarnaast huppelt er nog een kleine Annie (afwisselend gespeeld door acht meisjes) rond en komt er ook regelmatig een jonge Annie (gespeeld door Jeske van de Staak) tevoorschijn. De drie Annies praten regelmatig met elkaar en met Flip. Dat klinkt verwarrend, maar het komt heel natuurlijk over. Het voegt zelfs echt iets toe aan het hele verhaal, omdat ze alledrie een ander deel van de persoonlijkheid van Annie M.G. Schmidt vertegenwoordigen.


 (foto ®Roy Beusker Fotografie en Annemieke van der Togt

Ik vond het mooi om inzicht te krijgen in hoe Annie werd gevormd als mens en schrijfster, maar het is geen zwaar, biografisch toneelstuk. Het is vooral een echte onderhoudende musical. In de hele voorstelling zitten tientallen liedjes en versjes van Annie M.G. Schmidt verwerkt, waarvan sommige nieuw voor me waren (Laatste dans en Sorry dat ik besta - helaas beiden nog steeds zo actueel) en sommige een feest van herkenning (Vluchten kan niet meer - blijft prachtig, ik wist niet dat zij dat had geschreven en Margootje). Er wordt enorm veel gerefereerd aan haar bekendste figuren (o.a. Pluk en Abeltje). Jip en Janneke hebben hun eigen hilarische scene, waarin stiekem een heel belangrijke boodschap zit.

Eén van mijn favoriete quotes (want die vraag krijgt iedere schrijver, ik dus ook) is deze (niet letterlijk - dit is hoe ik het onthouden heb):
"Dan vragen ze: 'is alles wat u schrijft autobiografisch?'
Zeg ik: 'Tuurlijk. Ik rijd alle dagen rond in een klein rood kraanwagentje en eigenlijk ben ik een poes.' "

Annie blijft volhouden dat ze alles verzint en niets op haar eigen leven gebaseerd is, maar in de voorstelling wordt het steeds duidelijker dat ze wel veel van de gebeurtenissen in haar eigen leven verwerkt door verhaaltjes te schrijven. Haar voortdurende verlangen naar échte vrijheid en haar opstandigheid tegenover de gevestigde orde is dan ook duidelijk terug te zien in bijna al haar boeken en liedjes.

Ik ben geen theaterrecensent, maar ik vond Simone kleinsma geweldig. Natuurlijk weten we allemaal dat ze een vakvrouw is en dat bewees ze in deze voorstelling weer. Maar ook de andere spelers waren heel erg goed. Alles klopte gewoon, de timing, de stemmen, de emoties. Ik was na afloop echt enorm onder de indruk. Echtgenoot en ik willen het zelfs allebei graag nog een keer zien.
Wat ons betreft is deze voorstelling dus zeker een aanrader.


(foto ®Roy Beusker Fotografie en Annemieke van der Togt 

Meer informatie, het speelschema en verkoop van kaartjes vind je hier.

(p.s. deze blogpost is niet gesponsord, ik deel dit omdat ik oprecht enthousiast ben).

(link naar bol.com is een partnerlink
= kleine vergoeding voor mij als je via die link bestelt, geen extra kosten voor jou)
Lees verder ...

De Talonsaga - Julie Kagawa

Met de oudste dochter deel ik een liefde voor gezellige feelgoodromans, die je in een paar uurtjes uitleest. Hoewel ik mijn verzameling Leni Sarisboekjes allang weggedaan had voor zij ze ging lezen, heeft zij er nu meer dan ik er ooit had. En Nora Roberts is bij ons allebei favoriet. Alles wat ik lees en niet wil houden gaat rechtstreeks naar haar toe (en van haar weer naar andere familieleden)
Met de middelste dochter deel ik een fascinatie voor ingewikkeldere, vaak historische verhalen, boeken over de tweede wereldoorlog en alles wat met talen te maken heeft. We proberen allebei onze koopzucht op dat gebied onder controle te houden, maar als ik iets nieuws heb, moet ze het altijd uitgebreid doorbladeren.
Mijn jongste dochter leest wat minder snel en heeft een heel specifieke smaak. Een lange periode las ze vooral boeken over vampieren die verliefd werden op mensenmeisjes. Ik heb er wel eens eentje gelezen, maar echt boeien deed het me niet. Maar een jaar geleden pakte ik uit verveling toch nog een keer een boek op dat zij had laten slingeren. En ik was meteen verkocht.
Samen lazen we de eerste drie delen van de Talon-serie en daarna wachtten we met veel ongeduld op deel vier, dat gelukkig deze zomer eindelijk uitkwam.

De meeste fantasyboeken draaien om ongeveer dezelfde soorten mythes. Magie is natuurlijk een veel voorkomend gegeven (in de vorm van heksen, tovenaars of "gewone" mensen met speciale krachten) en verder komen vampiers en weerwolven veelvuldig voor. Juli Kagawa heeft al dit soort dingen ook gebruikt in andere boeken, maar de Talonserie is (denk ik) redelijk uniek.
Het verhaal draait om de strijd tussen mensen en... draken. Die draken kunnen zich transformeren in mensen en zo infiltreren in onze samenleving, met als uiteindelijke doel de mensen uit te roeien en de planeet over te nemen. Naast "gewone" mensen zijn er de drakenjagers van de Orde van Sint Joris, die dat proberen te voorkomen. Natuurlijk zijn er in deze verhalen afvallige draken en afvallige drakenjagers en de nodige onmogelijke vriendschappen en liefdesrelaties.

Het boek is volledig in de ik-vorm geschreven, vanuit verschillende hoofdpersonen. Dat laatste is iets wat je niet vaak ziet, maar het is heel goed uitgewerkt en absoluut niet lastig te lezen. Sterker nog, ik vind het inspirerend en zou zomaar kunnen proberen of één van mijn "plankverhalen" (manuscripten die wel zo goed als af zijn maar "iets" missen) baat heeft bij een dergelijke aanpak (een thriller, in de ik-vorm geschreven, maar door mijn uitgever beoordeeld als te weinig spanning bevattend).
De hoofdpersonen zijn erg jong, want het is eigenlijk een young-adult boek, maar ik vind het niet echt storend. Sterker nog, als de leeftijden niet genoemd werden (en dat worden ze gelukkig zelden) zouden ze ook best heel wat ouder dan zestien kunnen zijn. Draken en drakenjagers hebben tenslotte geen tijd voor puberproblemen en ontluikende liefdesrelaties zijn van alle leeftijden.
De rest van het verhaal draait vooral om de strijd tussen draken, drakenjagers en de rebellen die ertussen zitten en dat is zo spannend dat je gewoon dóór moet lezen. De boeken hebben (naar mijn smaak) de juiste balans tussen emoties en actie.

Dochter leende het boek van de bibliotheek, dus ik moest wachten tot zij het boek uit had voor ik eraan kon beginnen. Ze hield met veel moeite haar mond over de nieuwste ontwikkelingen in het verhaal en ik dook erin zodra ik het in mijn handen had. En werd weer niet teleurgesteld.
Nou ja, behalve aan het eind dan, want het eindigt alweer met een spannende cliffhanger. Er waren wat overwinningen voor de "goeden" en wat teleurstellingen voor de "slechten", maar natuurlijk hebben die laatsten nog wat pijlen op hun boog. En er zijn nog steeds wat geheimzinnige ontwikkelingen op de achtergrond waarvan je je afvraagt waar die heengaan.
Weer met spanning wachten op het volgende boek dus...

O.a. te koop bij bol.com







(dit artikel bevat affiliatelinks - klik hier voor meer informatie daarover)

Lees verder ...

Kleine wonderen - Stephanie Knipper/ De keukendochter - Jael McHenry

In een ideale wereld zou niemand "anders" zijn en daarom buiten de maatschappij staan. We zouden gewoon allemaal verschillend zijn en ieder op onze eigen manier mogen leven. Maar helaas is de wereld niet ideaal. Mensen die anders zijn krijgen etiketjes (autisme, asperger, PDD-NOS) en schuiven daardoor nog verder buiten de maatschappij.
Daardoor verbaasde het me dat ik voor de tweede keer binnen een paar maanden een boek in mijn handen had waarin de hoofdpersoon anders denkt dan de gemiddelde mens. Betekent dat dat er iets aan het veranderen is? Dat we accepteren dat er niet iedereen zich volgens het boekje ontwikkeld? Ik hoop het.

Kleine wonderen

In "Kleine wonderen" van Stephanie Knipper draait het verhaal om twee zussen en de dochter van één van hen. Rose heeft een hartafwijking en is stervende, haar tienjarige dochtertje Antoinette is wat meestal betiteld wordt als autistisch, al wordt in het verhaal door een arts aangegeven dat ze niet helemaal aan de criteria voldoet. Lily is ook anders, al heeft ze haar studie gewoon afgemaakt en werkt ze in het begin van het verhaal als actuaris bij een verzekeringsmaatschappij. Getallen zijn voor haar rustgevend en als ze erg zenuwachtig is, móet ze tellen, maar ze kan dat net goed genoeg onder controle houden om normaal te functioneren.
De twee zussen hebben al een tijdje geen contact meer, maar Rose vraagt Lily terug te komen naar de boerderij waar ze zijn opgegroeid zodat ze voor Antoinette kan zorgen. Het is een mooi en ontroerend verhaal waarin niet alleen de band tussen de twee zusjes mooi uitgewerkt wordt, maar ook de keuze tussen een oude liefde en een goede vriend waar Lily voor komt te staan.

De keukendochter

In "De keukendochter" van Jael MacHenry draait het verhaal om de zesentwintigjarige Ginny, die troost vind in recepten. of ze ze nu daadwerkelijk klaar maakt of niet. Nu allebei haar ouders zijn overleden wil haar oudere zus het huis waarin ze zijn opgegroeid verkopen. Ginny zou dan bij haar moeten gaan wonen, maar eigenlijk vinden ze dat geen van beiden een goede oplossing.

Anders denken

Wat ik in beide boeken heel knap gedaan vind, is de manier waarop het denken van Antoinette, Lily en Ginny wordt weergegeven. Zelfs als je zelf niet op zo'n manier denkt, wordt het daardoor wel begrijpelijker hoe het is om zo te zijn. Van Stephanie Knipper staat op de omslag dat haar (geadopteerde) dochter autistisch is, dus bij haar zal het gebaseerd zijn op wat ze in het dagelijks leven ziet. Bij Jael MacHenry kan ik daar niets over vinden, maar de manier waarop Ginny redeneert komt wel heel natuurlijk over.

Aanraders, zeker. Maar...

Hoewel ik beide boeken het lezen waard vond en zeker zou aanraden, is er één ding dat me een beetje dwarszit. Zowel Ginny als Antoinette blijken wel heel speciale (paranormale) gaven te hebben. Dat feit op zich stoort me niet (ik hou tenslotte van sprookjesachtige verhalen), maar het doet de boodschap "mensen die anders zijn, zijn ook normaal" wel teniet. Het is een soort omgekeerde discriminatie. Ze zijn niet alleen anders, maar ook nog heel bijzonder. En dat is natuurlijk boektechnisch gezien wel een mooie wending, maar zo werkt het in het echte leven niet.
Bij De keukendochter wist ik van de omschrijving achterop al dat Ginny af en toe geesten ziet als ze recepten maakt van bepaalde personen. Echt heel vervelend vond ik dat niet en het voegt ook wel iets toe aan het verhaal.
In Kleine wonderen kwam het (ik zal niet weggeven wat precies) nogal onverwacht.
Het is echt een mooi en ontroerend verhaal, maar juist omdat het zo goed geschreven is vind ik het jammer dat het niet realistisch bleef.

De keukendochter en Kleine wonderen zijn o.a. te koop bij bol.com


de keukendochter

kleine wonderen


Lees verder ...

De wezens - Matt Haig

Ik heb werkelijk geen idee hoe ik "De Wezens" van Matt Haig moet introduceren. Misschien moet ik het hem zelf maar laten doen. Dit is de eerste zin van het boek:

Lezers, ik weet dat sommigen van jullie ervan overtuigd zijn dat de mens enkel een mythisch wezen is, maar ik ben hier om te verklaren dat ze echt bestaan.

Juist. Dat zet de toon wel zo'n beetje. Het boek gaat over een buitenaards wezen dat het leven van een wiskundige overneemt. Zijn opdracht is te zorgen dat de ontdekking van die wiskundige - die grote gevolgen zou kunnen hebben - niet bekend wordt. Hoewel het buitenaardse wezen van een veel hogere beschaving dan de onze komt, begrijpt hij weinig van de manier waarop wij leven. Zijn observaties zijn gedeeltelijk komisch, maar eigenlijk vooral filosofisch en confronterend.

De volgende dag had ik een kater. Als mensen dronken worden om te vergeten dat ze sterfelijk zijn, dan krijgen ze katers om ze er weer aan te herinneren.

Mensen zijn bang voor de natuur en het stelt ze gerust als ze kunnen bewijzen dat ze hem kunnen beheersen. Daarom hebben ze gazons, daarom zijn wolven tot honden geëvolueerd en daarom is hun architectuur gebaseerd op tegennatuurlijke vormen.

Terwijl hij probeert uit te zoeken of de wiskundige anderen heeft ingelicht over zijn ontdekking, leert hij het leven als mens steeds meer waarderen. Ook raakt hij steeds meer betrokken bij zijn zogenaamde vrouw en zoon. Met onvermijdelijke (en misschien wel ietwat voorspelbare - maar dat is niet storend) gevolgen voor zijn missie.

Waarom ik dit boek van de tafel met nieuwe uitgaves in de bibliotheek pakte weet ik eigenlijk niet, maar de recensie uit de Times die op de voorkant stond sprak me aan, dus nam ik het mee. Ik citeer (want zo mooi kan ik het zelf niet zeggen):

Haig gebruikt de wetten en regels van sciencefiction om elegant en vlijmscherp concepten als vrije wil, liefde, huwelijk, logica, onsterfelijkheid en genade te onderzoeken èn te hekelen.

En zo was het ook. Echtgenoot las dit boek eerder dan ik en was al even enthousiast. Het verhaal is boeiend tot het eind en we kunnen allebei de schrijver alleen maar bewonderen voor de manier waarop hij in de huid van een ander wezen kruipt om ons mensen te beschrijven. Aan het eind staat een lijst met "goede raad" aan zijn zoon en daar staan een paar juweeltjes van wijsheden tussen, die ik maar niet allemaal ga citeren.

Kortom, als je houdt van boeken die anders-dan-anders zijn, is dit zeker een aanrader.
Het genre? Filosofie, sciencefiction, actie, zelfs een tikje romantiek. Van alles door elkaar. Het valt niet mee om het in een bepaald genre onder te brengen en misschien moeten we dat ook niet willen.
Ik laat de schrijver (of eigenlijk het buitenaardse wezen) nog maar even aan het woord:

Er bestaat maar één genre in fictie. Dat genre heet "boek".

Zou het niet heerlijk zijn als iedereen er zo over dacht?
(ik laat het hier maar even bij, voor ik een lang relaas over genres en de bijbehorende -door anderen opgelegde- beperkingen ga plaatsen - misschien doe ik dat later nog een keer)

O.a. te koop bij bol.com


(dit artikel bevat affiliatelinks - klik hier voor meer informatie daarover)
Lees verder ...

Sterrentrilogie - Nora Roberts

Het is niet uit te leggen aan niet-lezers. Dat geluksgevoel als je in de aanbiedingsbak een serie boeken tegenkomt die je al een tijdje in je achterhoofd op het wil-ik-wel-eens-lezen-lijstje hebt staan. Het is ook een tikje vreemd eigenlijk dat je daar gelukkig van wordt. Maar het overkwam me een paar weken geleden toen ik bij het Kruidvat de hele Sterren-trilogie van Nora Roberts vond voor een zeer redelijke prijs. Ik nam ze mee naar huis en zette ze in de kast, want ik had eigenlijk helemaal geen tijd om te lezen.

Maar toen kwam er een dag waarop ik oververmoeid en half ziek was en nogal wat spannende en stressvolle dingen te verwerken had. En wat helpt daar beter tegen dan iets nieuws van je favoriete schrijfster? Precies!
Ik las alledrie de boeken in een paar dagen uit en ik heb genoten! Het was precies wat ik nodig had. Even helemaal los van het normale leven.

Het boek begint zo:

Ooit in een tijd lang geleden, in een wereld ver van de onze, kwamen drie godinnen samen om de geboorte van een nieuwe koningin te vieren.

Klinkt als een sprookje. En dat is het ook eigenlijk gewoon. Je kunt je afvragen waarom een volwassen vrouw verder leest als ze een dergelijke openingszin voor geschoteld krijgt, maar deze volwassen vrouw heeft stiekem een enorm zwak voor sprookjes. Dat had ik als kind al en dat is nooit helemaal verdwenen. Bovendien wist ik wat ik ongeveer kon verwachten omdat ik Nora Roberts ken.

Nora Roberts is een veelzijdige schrijfster. Hoewel romantiek uiteindelijk meestal vrij belangrijk is in haar boeken, schrijft ze ook detectives (onder de naam J.D. Robb), thrillers en fantasy.

De Sterrrentrilogie valt overduidelijk in de categorie fantasy, al speelt het zich gelukkig (dat is mijn persoonlijke smaak, geen waardeoordeel) wel (grotendeels) in onze wereld af. De verhaallijnen en hoofdpersonen zijn allesbehalve realistisch, maar tegelijkertijd volkomen geloofwaardig als je eenmaal in het verhaal zit.

Zoals in al haar trilogieën zijn er drie vrouwen en drie mannen die samen het rode-draad-probleem oplossen (in dit geval het vinden van de drie sterren en ze beschermen tegen een boze godin). Daarnaast vormt zich in ieder boek een relatie tussen één van de mannen en één van de vrouwen, wat zo zijn eigen problemen veroorzaakt. Een vertrouwde manier om het verhaal op te zetten dus, maar ik vind dat niet storend. Het is vanaf het begin vaak al duidelijk wie met wie zal eindigen, maar ik verheug me er altijd op te lezen over hoe ze dat eindpunt zullen bereiken, met alle emoties en ontwikkelingen die daar nu eenmaal bij horen. Dat elk boek heel voorspelbaar een happy ending heeft is natuurlijk niet zo gek. Dat hoort zowel bij het romantische genre als bij een sprookje. Persoonlijk vind ik het fijn dat je van te voren al weet dat alles goed afloopt. Pure ontspanning. Daar lees ik zo'n boek ook voor.

Ik weet overigens dat Nora Roberts op dit moment bezig is met een serie boeken die op een andere manier is opgezet en ik ben erg benieuwd hoe dat gaat uitpakken.

Als schrijfster bewonder ik Nora enorm. Ze is één van mijn grootste voorbeelden. Haar succes (500 miljoen boeken verkocht! daar kan ik alleen maar van dromen), haar doorzettingsvermogen (ze schrijft meerdere boeken per jaar en dat al sinds 1981) en natuurlijk haar schrijftalent.

Ik moet eerlijk bekennen dat ik niet al haar boeken even goed vind. Sommige thrillers zijn echt te rauw naar mijn smaak en haar vroege romans vind ik een tikje te flauw. Maar de meeste boeken van haar hand vind ik geweldig en ik heb een groot zwak voor de verhalen die zich in de meer sprookjesachtige sferen afspelen (de Magische Donovans staan met stip bovenaan). Het eerste boek dat ik ooit van haar las (en waardoor ik fan werd) was de trilogie Het eiland van de drie zusters, dat ook in dat genre in te delen is.

Als ik die boeken gelezen heb, gaat er altijd letterlijk een nieuwe wereld voor me open en begint er van alles te borrelen aan inspiratie. Ik maak zelf voor mijn eigen plezier ook weleens een uitstapje naar verhaallijnen die minder geloofwaardig zijn, maar durf er nooit mee naar buiten te komen. Men kent (en waardeert) mij immers als schrijfster van boeken in het genre "heel gewone mensen", dus een verhaal vol magie en sprookjesfiguren zou erg schrikken zijn voor mijn vaste lezers.

Maar toch... misschien ooit...

O.a. te koop bij bol.com







(dit artikel bevat affiliatelinks - klik hier voor meer informatie daarover)
Lees verder ...