De wezens - Matt Haig

Ik heb werkelijk geen idee hoe ik "De Wezens" van Matt Haig moet introduceren. Misschien moet ik het hem zelf maar laten doen. Dit is de eerste zin van het boek:

Lezers, ik weet dat sommigen van jullie ervan overtuigd zijn dat de mens enkel een mythisch wezen is, maar ik ben hier om te verklaren dat ze echt bestaan.

Juist. Dat zet de toon wel zo'n beetje. Het boek gaat over een buitenaards wezen dat het leven van een wiskundige overneemt. Zijn opdracht is te zorgen dat de ontdekking van die wiskundige - die grote gevolgen zou kunnen hebben - niet bekend wordt. Hoewel het buitenaardse wezen van een veel hogere beschaving dan de onze komt, begrijpt hij weinig van de manier waarop wij leven. Zijn observaties zijn gedeeltelijk komisch, maar eigenlijk vooral filosofisch en confronterend.

De volgende dag had ik een kater. Als mensen dronken worden om te vergeten dat ze sterfelijk zijn, dan krijgen ze katers om ze er weer aan te herinneren.

Mensen zijn bang voor de natuur en het stelt ze gerust als ze kunnen bewijzen dat ze hem kunnen beheersen. Daarom hebben ze gazons, daarom zijn wolven tot honden geëvolueerd en daarom is hun architectuur gebaseerd op tegennatuurlijke vormen.

Terwijl hij probeert uit te zoeken of de wiskundige anderen heeft ingelicht over zijn ontdekking, leert hij het leven als mens steeds meer waarderen. Ook raakt hij steeds meer betrokken bij zijn zogenaamde vrouw en zoon. Met onvermijdelijke (en misschien wel ietwat voorspelbare - maar dat is niet storend) gevolgen voor zijn missie.

Waarom ik dit boek van de tafel met nieuwe uitgaves in de bibliotheek pakte weet ik eigenlijk niet, maar de recensie uit de Times die op de voorkant stond sprak me aan, dus nam ik het mee. Ik citeer (want zo mooi kan ik het zelf niet zeggen):

Haig gebruikt de wetten en regels van sciencefiction om elegant en vlijmscherp concepten als vrije wil, liefde, huwelijk, logica, onsterfelijkheid en genade te onderzoeken èn te hekelen.

En zo was het ook. Echtgenoot las dit boek eerder dan ik en was al even enthousiast. Het verhaal is boeiend tot het eind en we kunnen allebei de schrijver alleen maar bewonderen voor de manier waarop hij in de huid van een ander wezen kruipt om ons mensen te beschrijven. Aan het eind staat een lijst met "goede raad" aan zijn zoon en daar staan een paar juweeltjes van wijsheden tussen, die ik maar niet allemaal ga citeren.

Kortom, als je houdt van boeken die anders-dan-anders zijn, is dit zeker een aanrader.
Het genre? Filosofie, sciencefiction, actie, zelfs een tikje romantiek. Van alles door elkaar. Het valt niet mee om het in een bepaald genre onder te brengen en misschien moeten we dat ook niet willen.
Ik laat de schrijver (of eigenlijk het buitenaardse wezen) nog maar even aan het woord:

Er bestaat maar één genre in fictie. Dat genre heet "boek".

Zou het niet heerlijk zijn als iedereen er zo over dacht?
(ik laat het hier maar even bij, voor ik een lang relaas over genres en de bijbehorende -door anderen opgelegde- beperkingen ga plaatsen - misschien doe ik dat later nog een keer)

O.a. te koop bij bol.com


(dit artikel bevat affiliatelinks - klik hier voor meer informatie daarover)
Lees verder ...

Sterrentrilogie - Nora Roberts

Het is niet uit te leggen aan niet-lezers. Dat geluksgevoel als je in de aanbiedingsbak een serie boeken tegenkomt die je al een tijdje in je achterhoofd op het wil-ik-wel-eens-lezen-lijstje hebt staan. Het is ook een tikje vreemd eigenlijk dat je daar gelukkig van wordt. Maar het overkwam me een paar weken geleden toen ik bij het Kruidvat de hele Sterren-trilogie van Nora Roberts vond voor een zeer redelijke prijs. Ik nam ze mee naar huis en zette ze in de kast, want ik had eigenlijk helemaal geen tijd om te lezen.

Maar toen kwam er een dag waarop ik oververmoeid en half ziek was en nogal wat spannende en stressvolle dingen te verwerken had. En wat helpt daar beter tegen dan iets nieuws van je favoriete schrijfster? Precies!
Ik las alledrie de boeken in een paar dagen uit en ik heb genoten! Het was precies wat ik nodig had. Even helemaal los van het normale leven.

Het boek begint zo:

Ooit in een tijd lang geleden, in een wereld ver van de onze, kwamen drie godinnen samen om de geboorte van een nieuwe koningin te vieren.

Klinkt als een sprookje. En dat is het ook eigenlijk gewoon. Je kunt je afvragen waarom een volwassen vrouw verder leest als ze een dergelijke openingszin voor geschoteld krijgt, maar deze volwassen vrouw heeft stiekem een enorm zwak voor sprookjes. Dat had ik als kind al en dat is nooit helemaal verdwenen. Bovendien wist ik wat ik ongeveer kon verwachten omdat ik Nora Roberts ken.

Nora Roberts is een veelzijdige schrijfster. Hoewel romantiek uiteindelijk meestal vrij belangrijk is in haar boeken, schrijft ze ook detectives (onder de naam J.D. Robb), thrillers en fantasy.

De Sterrrentrilogie valt overduidelijk in de categorie fantasy, al speelt het zich gelukkig (dat is mijn persoonlijke smaak, geen waardeoordeel) wel (grotendeels) in onze wereld af. De verhaallijnen en hoofdpersonen zijn allesbehalve realistisch, maar tegelijkertijd volkomen geloofwaardig als je eenmaal in het verhaal zit.

Zoals in al haar trilogieën zijn er drie vrouwen en drie mannen die samen het rode-draad-probleem oplossen (in dit geval het vinden van de drie sterren en ze beschermen tegen een boze godin). Daarnaast vormt zich in ieder boek een relatie tussen één van de mannen en één van de vrouwen, wat zo zijn eigen problemen veroorzaakt. Een vertrouwde manier om het verhaal op te zetten dus, maar ik vind dat niet storend. Het is vanaf het begin vaak al duidelijk wie met wie zal eindigen, maar ik verheug me er altijd op te lezen over hoe ze dat eindpunt zullen bereiken, met alle emoties en ontwikkelingen die daar nu eenmaal bij horen. Dat elk boek heel voorspelbaar een happy ending heeft is natuurlijk niet zo gek. Dat hoort zowel bij het romantische genre als bij een sprookje. Persoonlijk vind ik het fijn dat je van te voren al weet dat alles goed afloopt. Pure ontspanning. Daar lees ik zo'n boek ook voor.

Ik weet overigens dat Nora Roberts op dit moment bezig is met een serie boeken die op een andere manier is opgezet en ik ben erg benieuwd hoe dat gaat uitpakken.

Als schrijfster bewonder ik Nora enorm. Ze is één van mijn grootste voorbeelden. Haar succes (500 miljoen boeken verkocht! daar kan ik alleen maar van dromen), haar doorzettingsvermogen (ze schrijft meerdere boeken per jaar en dat al sinds 1981) en natuurlijk haar schrijftalent.

Ik moet eerlijk bekennen dat ik niet al haar boeken even goed vind. Sommige thrillers zijn echt te rauw naar mijn smaak en haar vroege romans vind ik een tikje te flauw. Maar de meeste boeken van haar hand vind ik geweldig en ik heb een groot zwak voor de verhalen die zich in de meer sprookjesachtige sferen afspelen (de Magische Donovans staan met stip bovenaan). Het eerste boek dat ik ooit van haar las (en waardoor ik fan werd) was de trilogie Het eiland van de drie zusters, dat ook in dat genre in te delen is.

Als ik die boeken gelezen heb, gaat er altijd letterlijk een nieuwe wereld voor me open en begint er van alles te borrelen aan inspiratie. Ik maak zelf voor mijn eigen plezier ook weleens een uitstapje naar verhaallijnen die minder geloofwaardig zijn, maar durf er nooit mee naar buiten te komen. Men kent (en waardeert) mij immers als schrijfster van boeken in het genre "heel gewone mensen", dus een verhaal vol magie en sprookjesfiguren zou erg schrikken zijn voor mijn vaste lezers.

Maar toch... misschien ooit...

O.a. te koop bij bol.com







(dit artikel bevat affiliatelinks - klik hier voor meer informatie daarover)
Lees verder ...