De Talonsaga - Julie Kagawa

Met de oudste dochter deel ik een liefde voor gezellige feelgoodromans, die je in een paar uurtjes uitleest. Hoewel ik mijn verzameling Leni Sarisboekjes allang weggedaan had voor zij ze ging lezen, heeft zij er nu meer dan ik er ooit had. En Nora Roberts is bij ons allebei favoriet. Alles wat ik lees en niet wil houden gaat rechtstreeks naar haar toe (en van haar weer naar andere familieleden)
Met de middelste dochter deel ik een fascinatie voor ingewikkeldere, vaak historische verhalen, boeken over de tweede wereldoorlog en alles wat met talen te maken heeft. We proberen allebei onze koopzucht op dat gebied onder controle te houden, maar als ik iets nieuws heb, moet ze het altijd uitgebreid doorbladeren.
Mijn jongste dochter leest wat minder snel en heeft een heel specifieke smaak. Een lange periode las ze vooral boeken over vampieren die verliefd werden op mensenmeisjes. Ik heb er wel eens eentje gelezen, maar echt boeien deed het me niet. Maar een jaar geleden pakte ik uit verveling toch nog een keer een boek op dat zij had laten slingeren. En ik was meteen verkocht.
Samen lazen we de eerste drie delen van de Talon-serie en daarna wachtten we met veel ongeduld op deel vier, dat gelukkig deze zomer eindelijk uitkwam.

De meeste fantasyboeken draaien om ongeveer dezelfde soorten mythes. Magie is natuurlijk een veel voorkomend gegeven (in de vorm van heksen, tovenaars of "gewone" mensen met speciale krachten) en verder komen vampiers en weerwolven veelvuldig voor. Juli Kagawa heeft al dit soort dingen ook gebruikt in andere boeken, maar de Talonserie is (denk ik) redelijk uniek.
Het verhaal draait om de strijd tussen mensen en... draken. Die draken kunnen zich transformeren in mensen en zo infiltreren in onze samenleving, met als uiteindelijke doel de mensen uit te roeien en de planeet over te nemen. Naast "gewone" mensen zijn er de drakenjagers van de Orde van Sint Joris, die dat proberen te voorkomen. Natuurlijk zijn er in deze verhalen afvallige draken en afvallige drakenjagers en de nodige onmogelijke vriendschappen en liefdesrelaties.

Het boek is volledig in de ik-vorm geschreven, vanuit verschillende hoofdpersonen. Dat laatste is iets wat je niet vaak ziet, maar het is heel goed uitgewerkt en absoluut niet lastig te lezen. Sterker nog, ik vind het inspirerend en zou zomaar kunnen proberen of één van mijn "plankverhalen" (manuscripten die wel zo goed als af zijn maar "iets" missen) baat heeft bij een dergelijke aanpak (een thriller, in de ik-vorm geschreven, maar door mijn uitgever beoordeeld als te weinig spanning bevattend).
De hoofdpersonen zijn erg jong, want het is eigenlijk een young-adult boek, maar ik vind het niet echt storend. Sterker nog, als de leeftijden niet genoemd werden (en dat worden ze gelukkig zelden) zouden ze ook best heel wat ouder dan zestien kunnen zijn. Draken en drakenjagers hebben tenslotte geen tijd voor puberproblemen en ontluikende liefdesrelaties zijn van alle leeftijden.
De rest van het verhaal draait vooral om de strijd tussen draken, drakenjagers en de rebellen die ertussen zitten en dat is zo spannend dat je gewoon dóór moet lezen. De boeken hebben (naar mijn smaak) de juiste balans tussen emoties en actie.

Dochter leende het boek van de bibliotheek, dus ik moest wachten tot zij het boek uit had voor ik eraan kon beginnen. Ze hield met veel moeite haar mond over de nieuwste ontwikkelingen in het verhaal en ik dook erin zodra ik het in mijn handen had. En werd weer niet teleurgesteld.
Nou ja, behalve aan het eind dan, want het eindigt alweer met een spannende cliffhanger. Er waren wat overwinningen voor de "goeden" en wat teleurstellingen voor de "slechten", maar natuurlijk hebben die laatsten nog wat pijlen op hun boog. En er zijn nog steeds wat geheimzinnige ontwikkelingen op de achtergrond waarvan je je afvraagt waar die heengaan.
Weer met spanning wachten op het volgende boek dus...

O.a. te koop bij bol.com







(dit artikel bevat affiliatelinks - klik hier voor meer informatie daarover)

Lees verder ...

Kleine wonderen - Stephanie Knipper/ De keukendochter - Jael McHenry

In een ideale wereld zou niemand "anders" zijn en daarom buiten de maatschappij staan. We zouden gewoon allemaal verschillend zijn en ieder op onze eigen manier mogen leven. Maar helaas is de wereld niet ideaal. Mensen die anders zijn krijgen etiketjes (autisme, asperger, PDD-NOS) en schuiven daardoor nog verder buiten de maatschappij.
Daardoor verbaasde het me dat ik voor de tweede keer binnen een paar maanden een boek in mijn handen had waarin de hoofdpersoon anders denkt dan de gemiddelde mens. Betekent dat dat er iets aan het veranderen is? Dat we accepteren dat er niet iedereen zich volgens het boekje ontwikkeld? Ik hoop het.

Kleine wonderen

In "Kleine wonderen" van Stephanie Knipper draait het verhaal om twee zussen en de dochter van één van hen. Rose heeft een hartafwijking en is stervende, haar tienjarige dochtertje Antoinette is wat meestal betiteld wordt als autistisch, al wordt in het verhaal door een arts aangegeven dat ze niet helemaal aan de criteria voldoet. Lily is ook anders, al heeft ze haar studie gewoon afgemaakt en werkt ze in het begin van het verhaal als actuaris bij een verzekeringsmaatschappij. Getallen zijn voor haar rustgevend en als ze erg zenuwachtig is, móet ze tellen, maar ze kan dat net goed genoeg onder controle houden om normaal te functioneren.
De twee zussen hebben al een tijdje geen contact meer, maar Rose vraagt Lily terug te komen naar de boerderij waar ze zijn opgegroeid zodat ze voor Antoinette kan zorgen. Het is een mooi en ontroerend verhaal waarin niet alleen de band tussen de twee zusjes mooi uitgewerkt wordt, maar ook de keuze tussen een oude liefde en een goede vriend waar Lily voor komt te staan.

De keukendochter

In "De keukendochter" van Jael MacHenry draait het verhaal om de zesentwintigjarige Ginny, die troost vind in recepten. of ze ze nu daadwerkelijk klaar maakt of niet. Nu allebei haar ouders zijn overleden wil haar oudere zus het huis waarin ze zijn opgegroeid verkopen. Ginny zou dan bij haar moeten gaan wonen, maar eigenlijk vinden ze dat geen van beiden een goede oplossing.

Anders denken

Wat ik in beide boeken heel knap gedaan vind, is de manier waarop het denken van Antoinette, Lily en Ginny wordt weergegeven. Zelfs als je zelf niet op zo'n manier denkt, wordt het daardoor wel begrijpelijker hoe het is om zo te zijn. Van Stephanie Knipper staat op de omslag dat haar (geadopteerde) dochter autistisch is, dus bij haar zal het gebaseerd zijn op wat ze in het dagelijks leven ziet. Bij Jael MacHenry kan ik daar niets over vinden, maar de manier waarop Ginny redeneert komt wel heel natuurlijk over.

Aanraders, zeker. Maar...

Hoewel ik beide boeken het lezen waard vond en zeker zou aanraden, is er één ding dat me een beetje dwarszit. Zowel Ginny als Antoinette blijken wel heel speciale (paranormale) gaven te hebben. Dat feit op zich stoort me niet (ik hou tenslotte van sprookjesachtige verhalen), maar het doet de boodschap "mensen die anders zijn, zijn ook normaal" wel teniet. Het is een soort omgekeerde discriminatie. Ze zijn niet alleen anders, maar ook nog heel bijzonder. En dat is natuurlijk boektechnisch gezien wel een mooie wending, maar zo werkt het in het echte leven niet.
Bij De keukendochter wist ik van de omschrijving achterop al dat Ginny af en toe geesten ziet als ze recepten maakt van bepaalde personen. Echt heel vervelend vond ik dat niet en het voegt ook wel iets toe aan het verhaal.
In Kleine wonderen kwam het (ik zal niet weggeven wat precies) nogal onverwacht.
Het is echt een mooi en ontroerend verhaal, maar juist omdat het zo goed geschreven is vind ik het jammer dat het niet realistisch bleef.

De keukendochter en Kleine wonderen zijn o.a. te koop bij bol.com


de keukendochter

kleine wonderen


Lees verder ...