En de liefde - Douglas Kennedy

Soms kom je boeken tegen die gewoon "goed" zijn, zonder dat je kunt uitleggen waarom. "En de liefde" is zo'n boek. Ik begon erin te lezen nadat ik een boek had uitgelezen dat me totaal niet boeide, met een instelling van "ik moet toch wat", maar na drie bladzijden zat ik er helemaal in en het duurde niet lang voor ik op bladzijde honderd was.
"En de liefde" is een raamvertelling. Het eerste en laatste hoofdstuk wordt verteld vanuit Kate die rouwt over de dood van haar moeder en piekert over haar kapotgelopen huwelijk, haar zoontje en de relatie met haar broer. Een geheimzinnige vrouw neemt contact met haar op en ze gaat er aarzelend op in.
Daarna wordt de geheimzinnige vrouw, Sara, de vertelster. Dit deel van het boek speelt zich af in de Verenigde Staten net na de tweede wereldoorlog. De hoofdpersoon is journaliste en schrijfster en dat zal wel positief meegewerkt hebben in mijn interesse. Ik vind het leuk om over collega's te lezen. Al was het een tikje frustrerend om te lezen hoe gemakkelijk Sara uiteindelijk geld verdient met columns over het normale leven schrijven. Voor 125 dollar per week doe ik het ook en dan reken ik de enorme inflatie over die 70 jaar niet mee.
Maar goed, de rest van haar leven was minder prettig. Ze komt de liefde van haar leven tegen op een feestje. Het klikt meteen en het is van twee kanten liefde op het eerste gezicht, maar op de één of andere manier loopt het iedere keer mis. Uiteindelijk brengen ze een paar redelijk gelukkig jaren samen door (terwijl ze hem deelt met zijn vrouw - die er vanaf weet en er mee instemt), maar ook dat gaat mis.
Ondertussen kampt haar broer met grote problemen en krijg je een kijkje in de minder leuke kanten van de na-oorlogse tijd in de VS. De heksenjacht op communisten speelt een grote rol in het boek en dat gaf me gemengde gevoelens (zoals meestal met politieke kwesties), maar het was wel een stukje geschiedenis waar ik me nooit eerder echt in verdiept had.

Wat ik redelijk bijzonder vond is dat het me geen moment gestoord heeft dat de schrijver een man is, terwijl het geschreven is in de ik-vorm vanuit vrouwen. Dat klinkt misschien sexistisch, maar vaak heb ik dan toch het idee dat een vrouw anders (emotioneler) zou reageren dan de mannelijke schrijver bedacht had. In dit geval dus niet, misschien mede doordat hij in het verhaal aangeeft dat Sara van nature vrij nuchter is en haar emoties goed kan beheersen.
Ik had nog nooit eerder een boek van Kennedy gelezen, maar hij staat nu zeker op mijn lijstje met auteurs van wie ik meer wil lezen. Op de flaptekst staat wel dat zijn andere boeken thrillers zijn, maar als die net zo knap geschreven zijn, lijkt me dat geen probleem.
Ik hoop in ieder geval dat hij in die boeken ook af en toe vervalt in filosofisch getinte gesprekken en gedachten van de hoofdpersonen. Ik heb daar in ieder geval erg van genoten. Voor het eerst sinds lange tijd had ik weer de neiging om fragmenten over te schrijven om te bewaren.

"En ik vroeg me af: wanneer zou het tot hem doordringen? Wanneer zou hij zich realiseren dat dit allemaal maar gerommel in de marge is? Dat we het nooit goed doen? De meeste mensen gaan met goede bedoelingen voorwaarts. We doen ons best. En toch stellen we onszelf en anderen heel vaak teleur. Wat moeten we anders dan het opnieuw proberen? Dat is het enige wat erop zit. Proberen is de enige manier om de dag door te komen."

Bij bol.com kan ik alleen de engelstalige versie vinden. Bij de bibliotheek hebben ze het boek nog wel in het Nederlands, maar ook niet overal. Ik denk dat ik dit boek maar in mijn boekenkast ga bewaren, want ik weet zeker dat ik dit verhaal nog eens wil lezen.


(dit artikel bevat affiliatelinks - klik hier voor meer informatie daarover)
Lees verder ...

Literatuurboeken die ik wél kon waarderen



Ik ben een cultuurbarbaar. De boeken die ik lees vallen over het algemeen absoluut niet onder de noemer literatuur en de boeken die ik schrijf al helemaal niet.
Dat deert me niet echt. Tenslotte lees ik om te ontspannen en van literatuur ontspan ik nu eenmaal niet. Toch denk ik wel eens dat ik misschien eerder geneigd was om literatuur te lezen als ik dat niet gedwongen had moeten doen op de middelbare school. Ik blijf het een raar systeem vinden om jongeren te verplichten boeken te lezen waar ze over het algemeen nog helemaal niet aan toe zijn. Het draagt misschien een beetje bij aan de algemene ontwikkeling (hoewel ik dan eerder zou voorstellen bloemlezingen te maken die klassikaal besproken worden), maar het helpt in ieder geval niet om jongeren die niet graag lezen liefde voor boeken bij te brengen.
Ik heb eerlijk gezegd geen idee hoeveel boeken er tegenwoordig gelezen moeten worden. Mijn oudste dochters (die net als ik VWO deden) moesten er 10 voor Nederlands en 3 voor elke buitenlandse taal, maar dat mochten ook vertalingen zijn. Ik vond dat een lachtertje, eerlijk gezegd. Ik moest er 30-35 voor Nederlands (er was een puntensysteem waardoor sommige boeken zwaarder telden) en 15 per taal, in de oorspronkelijke versie.
Ik vond het een ramp, dat weet ik nog wel. Niet dat die hoeveelheid boeken me dwars zat. Ik las toen ook al heel veel en ik wisselde de literatuur af met romannetjes van Leni Saris en soortgelijke schrijfsters.
Het probleem was dat het niet mee viel om boeken te vinden die me aanspraken en ik wilde eigenlijk niet verder lezen als ik een boek "stom" (=te grof, te saai of gewoon niet boeiend) vond. Dat laatste heb ik na verloop van tijd opgegeven, want ik kwam er op die manier echt niet. Blijkbaar is het grootste deel van de literaire boeken (in mijn ogen) grof, saai of niet boeiend. Dus las ik de laatste stapel gewoon omdat het moest.
Toch stonden er een aantal boeken op mijn lijst die ik wél kon waarderen of die me om een andere reden dan pure afkeer bijgebleven zijn. Om het culturele niveau van dit blog eens op te krikken zal ik eens proberen of ik daar een lijstje van kan maken...

1. Hersenschimmen van Bernlef
Geen ontspannend verhaal, maar een knap inzicht in de geest van een dementerende man. Ik vond het naar om te lezen, maar tegelijk heeft het me zo aangegrepen dat ik er af en toe nog over nadenk.

2. Kees de Jongen van Theo Thijssen
Ik schreef al eerder dat ik Theo Thijssen een enorm goede schrijver vind. Ik heb dan ook echt genoten van Kees de Jongen. Zijn gedachten, zijn kijk op de wereld, zijn fantasie, alles wordt zo goed uitgewerkt en beschreven dat je hem echt gaat begrijpen.

3. Het gouden ei van Tim Krabbé
Ik heb even getwijfeld of ik dit boek in deze lijst wilde opnemen. Ik vond het namelijk destijds echt verschrikkelijk eng en ik heb het nooit meer willen lezen. Maar het heeft dus wel enorme indruk op me gemaakt.

4. Ontaarde slapers van Ward Ruijslinck.
Ik zou het boek weer eens moeten lezen om het verhaal weer helemaal helder te krijgen, maar de strekking is me wel bijgebleven. Toen de hoofdpersonen eindelijk een klein beetje wakker werden, bleken ze toch gelijk te hebben over de zinloosheid van het bestaan. Geen fijn boek voor een puber, maar het zette me destijds wel aan het denken.

5. De wereld gaat aan vlijt ten onder van Max Dendermonde.
Mijn ouders hadden dit boek in de kast staan en de titel sprak me aan. Ik herinner me er niet veel van, maar weet nog wel dat het iets sciencefictionachtigs had, wat ik wel kon waarderen. Deze wil ik eigenlijk binnenkort wel weer eens lezen.

6. Wampie van A. den Doolaard
Eigenlijk was dat een tussenvorm. Want hoewel dit boekje op de lijst met toegestane boeken stond, was het meer een romannetje dan literatuur. Hoewel ik me nu afvraag of ik destijds misschien een diepere laag in het verhaal gemist heb. Misschien ook nog eens proberen te pakken te krijgen.

Later toegevoegd: ik heb erop gegoogled en nee, Wampie is inderdaad gewoon een gezellig luchtig boek en zo was het ook bedoeld. Zie hier wat A. den Doolaard er zelf over zegt.


7. (voor Duits) Das lied von Bernadette van Franz Werfel
Dit boek was zo dik en ingewikkeld dat ik het mocht tellen als twee boeken. En toch las ik het met heel veel plezier. Het vertelt het verhaal van het meisje Bernadette dat ten grondslag ligt aan het bekende bedevaartsoord. Het begint voor de Mariaverschijning en eindigt als Bernadette een oude vrouw is. Ik vond het vooral heel treffend dat Bernadette zelf de toestanden rond de bron helemaal niet zo fijn vond.

8. (voor Engels) Animal Farm van George Orwell
Ik was nog te jong om echt te waarderen hoe knap dit boek geschreven was, maar vooral de uitspraak "iedereen is gelijk, maar sommigen zijn meer gelijk dan anderen" is me altijd bijgebleven.

9. (voor Engels) And then there were none (Ten little niggers) van Agatha Christie
Het boek dat een levenslange liefde voor Christies boeken in gang zette. Het was een verplicht nummer, maar ik genoot er zo van dat ik het drie keer las. Zo knap opgezet, zo slim uitgewerkt. Ik vind het nog steeds één van haar allerbeste boeken.

10. (voor Engels) Twelfth night van William Shakespeare
We lazen verplicht Romeo en Juliet, waar ik weinig aan vond (te dramatisch met al die zelfmoorden uit liefde). We gingen met de hele klas naar Othello en dus las ik die ook. Ik vond het een boeiend verhaal, maar al die jaloezie begreep ik niet helemaal. Op dat punt had ik het wel gehad met Shakespeare. Maar toen zag ik op televisie Twelfth Night. En dat vond ik een geweldig verhaal, met de nodige liefdesverwikkelingen en persoonsverwisselingen.
Ook dit boek zou ik nog wel een keer willen lezen.Misschien ben ik dan toch niet zo'n cultuurbarbaar als ik dacht...


(links naar bol.com zijn partnerlinks
= kleine vergoeding voor mij als je via die link bestelt, geen extra kosten voor jou)

Lees verder ...

Het huis in de vallei - Roisin McAuly

De tekst op de titelpagina trok me aan: Vier mensen, drie geheimen, twee liefdesverhalen, één huis. Dat klonk intrigerend. De samenvatting achterop beviel me ook wel. Dat is voor mij genoeg reden om een boek te gaan lezen (niet om het te kopen, als ik eerlijk ben - maar dat is een ander verhaal, dit boek kwam uit een stapel die iemand anders wegdeed).
Het verhaal was inderdaad wat me beloofd werd. Een mooie roman met twee hoofdpersonen en hun eigen liefdesverhaal, een paar onverwachte wendingen, een lichte dosis spanning en een mooi oud huis als middelpunt van alle gebeurtenissen.
Maar het was ook meer dan het beloofde.

Oudere hoofdpersonen

Het verhaal wordt in de ik-vorm afwisselend verteld vanuit het perspectief van Louise en Diana. Tot mijn verrassing (en vreugde) waren beide vrouwen nu eens niet jong en mooi en in de bloei van hun leven. Niet dat ik dat soort boeken niet lees, maar nu ik zelf dichter bij de vijftig dan bij de veertig zit (ik wilde eerst schrijven "aan de verkeerde kant van de veertig", maar wat is daar eigenlijk verkeerd aan?) is het af en toe wel prettig om te lezen over vrouwen die ook niet piep meer zijn. Louise is eenenveertig en Diana tweeënzestig. En toch gaat het verhaal nu eens niet over oud zijn en alle problemen die daar bij horen (hoewel Louises dementerende tante Lucy van negentig ook een grote rol speelt), maar gewoon over vrouwen die nog midden in het leven staan en zelfs nog aan een (nieuwe) relatie durven beginnen. Louise heeft een drukke baan bij een filmmaatschappij en woont alleen, Diana is weduwe, woont bij haar veel jongere en gescheiden broer Henry en runt een tuincentrum.

Noord-Ierland

Wat ook niet op de achterkant vermeld stond, was dat de problematiek van Noord-Ierland een grote rol speelt. Hoewel het boek uitkwam in 2008, speelt het verhaal zich af aan het einde van de jaren '90. Ik moet tot mijn schande toegeven dat ik heb moeten opzoeken waarom de schrijfster daarvoor gekozen zou hebben. Ik weet bar weinig over de geschiedenis van Noord-Ierland, al ben ik natuurlijk wel opgegroeid met nieuws over aanslagen van de IRA en dat soort dingen. Op Bloody Sunday was ik één jaar oud, dus ik hoef mezelf niet verwijten dat ik niet wist waar dat precies over ging, maar eigenlijk is het wel vreemd dat er tijdens de geschiedenis- en/of maatschappijlessen op school zo weinig aandacht aan lopende conflicten besteed werd, terwijl we toch wel degelijk geacht werden de actualiteit in de gaten te houden.
Wikipedia vertelt me dat in er 1998 een akkoord bereikt werd, waardoor Noord-Ierland zelfbestuur kreeg en er een einde aan de grootste problemen (want helemaal voorbij is het nog steeds niet) kwam.
Louise komt uit het Noord-Ierland van voor dat akkoord. Haar broer was bij de IRA, haar vader stierf aan een hartaanval nadat het gezin bedreigt werd door Britse soldaten. Ze wordt verliefd op de door en door Engelse Henry. In eerste intantie is ze opgelucht dat hij Katholiek is, maar het verschil in hun achtergrond zorgt toch voor een - begrijpelijke - verwijdering. In het boek wordt wel een paar keer opgemerkt dat het allemaal beter is geworden, dus ik denk dat dat de reden is voor de keuze van de tijd waarin het speelt. De schrijfster zelf is ongeveer even oud als Louise, groeide op in Noord-Ierland en woont al jaren in Engeland, dus ik vermoed dat ze wat eigen ervaringen in het boek verwerkt heeft.

Al met al een boeiend boek dat dieper gaat dan je in eerste instantie verwacht.

Bij bol.com vond ik alleen de Engelstalige versie, maar bij onze bibliotheek is de Nederlandse versie wel verkrijgbaar.

https://partnerprogramma.bol.com/click/click?p=1&t=url&s=10760&f=TXL&url=https%3A%2F%2Fwww.bol.com%2Fnl%2Fp%2Ffinding-home%2F1001004010501929&name=findinghome



(dit artikel bevat affiliatelinks - klik hier voor meer informatie daarover)
Lees verder ...