Matilda's laatste dans - Tamara McKinley

Boeken over Australië trekken altijd mijn aandacht, zeker als de kaft die bijzondere kleur rood heeft, die voor mij onveranderlijk bij dat land hoort. Waarom? Tja, als de immigratiewetten een tikje minder streng waren geweest, had ik daar nu al ruim twintig jaar gewoond met mijn gezin. Maar helaas. Het mocht niet.
We zijn er één keer geweest, rond de eeuwwisseling. Eerst het vuurwerk in Sydney en daarna met drie (jonge) kinderen en een grote camper de outback in, van Sydney naar Adelaide en van Adelaide naar Alice Springs. Ik heb de afgelopen jaren een hoop van de wereld gezien, maar dat is en blijft de reis van ons leven. Ooit gaan we terug en maken we het rondje af (van Alice Springs naar Darwin en dan langs de kust terug).

Mijn blik viel dus direct op dit boek in een grote doos boeken die bestemd was voor de kringloop en na het lezen van de samenvatting op de achterkant besloot ik het eruit te halen om eerst zelf te lezen.
Het verhaal loopt langs twee tijdlijnen en gaat gedeeltelijk over de geschiedenis van Matilda, die zich afspeelt in de eerste helft van de vorige eeuw en gedeeltelijk over Jenny in de jaren zeventig.
Matilda heeft een zwaar en heftig leven. Haar moeder overlijdt als ze veertien is en haar vader niet veel later. Ze erft de boerderij waar ze wonen van haar moeder en hoewel haar buurman van alles probeert om haar over te halen de grond aan hem te verkopen, lukt het haar om de boerderij, Churinga, levensvatbaar te maken en te behouden.
Jenny is weduwe en erft Churinga van haar man, terwijl ze niet eens wist dat hij de boerderij gekocht had. Ze besluit naar de Outback te gaan om haar erfenis te bekijken en terplekke te besluiten wat ze ermee wil doen.
In de boerderij vind ze de dagboeken van Matilda. Ze begint ze te lezen en wordt erdoor geboeid en meegesleept, soms tot in het extreme. Bedrijfsleider Brett Wilson zou graag op de boerderij blijven, maar beseft dat zijn lot in Jenny's handen ligt, want de potentiële kopers zouden hem waarschijnlijk ontslaan.
Heden en verleden raken steeds verder vermengd als Jenny kennismaakt met Matilde's oude vijand die nog steeds op een naburige boerderij woont. Er groeit iets tussen Brett en haar, maar ook daar ontstaan de nodige moeilijkheden.

Ik zat met dit boek direct weer heerlijk in de outback, ondanks dat we alleen maar lángs de grote "stations" (boerderijen) gereden zijn en niet echt kennis hebben gemaakt met het leven op een schapenboerderij. Op de voorkant staat "een wonderschone roman waarin de kleuren, geuren en klanken van Australië op magische wijze naar buiten komen". Ik denk dat dat helemaal klopt, al moet ik er wel bij vermelden dat het niet allemaal wonderschoon en magisch is. De schrijfster weet ook heel goed de minder mooie kanten van Matilda's leven te beschrijven en de ontknoping van de roman gaf me een beetje een naar gevoel. Aan de ene kant een prachtige, dramatische wending, die ik pas in de laatste hoofdstukken enigszins zag aankomen, aan de andere kant toch een beetje té ver gezocht en naar mijn smaak iets té dramatisch. Maar ik weet zelf ook hoe moeilijk het is om daar de juiste balans in te vinden. Bovendien is het wel een einde waar het hele boek al naartoe gewerkt wordt.
Toch een aanrader dus. Zeker als je van Australië houdt, maar ook als je gewoon een goed, boeiend levensverhaal wilt lezen.

O.a. te koop via bol.com



(dit artikel bevat affiliatelinks - klik hier voor meer informatie daarover)
Lees verder ...

Op Safari - Alexander McCall Smith

Tijdens een haastig rondje door de bibliotheek (er moest een boek terug maar ik had eigenlijk geen tijd om lang te snuffelen) viel mijn oog op dit boek. Het was eigenlijk meer de ondertitel die me aansprak dan de titel. "The no.1 ladies'detective agency", oftewel het beste dames detectivebureau. Het klonk grappig en het klonk als een ouderwets gezellige detective in tegenstelling tot de meer bloederige thrillers die zo populair zijn (maar niet bij mij). Dus nam ik het boek mee.

Was het een goede detective? Nee, eigenlijk niet. Het plot is nogal dun en zeker niet van hoog Agatha Christie niveau. Er spelen een paar verhaallijnen die allemaal netjes opgelost worden aan het eind, maar echt spannend en verrassend is het niet. Het detectivebureau van Mma Ramotswe krijgt als opdracht op zoek te gaan naar een gids die ooit zo aardig is geweest tegen een Amerikaanse dame, dat ze hem in haar testament een paar duizend dollar toegewezen heeft. Daarnaast heeft de secretaresse (assistent detective noemt ze zichzelf) een probleem met de overheersende tante van haar gewonde verloofde en vraagt een vriendin Mma Ramotswe om hulp omdat ze denkt dat haar man ontrouw is en er is nog iets met een vrouw die misbruik maakt van een man.
Genoeg stof om ruim tweehonderd bladzijden te vullen, dat wel. En fijn om eens een boek te lezen dat gewoon ouderwets beschaafd genoemd kan worden.

Wat dit boek zo anders maakt is ten eerste dat het zich in Afrika afspeelt. In Botswana om precies te zijn. De schrijver, Alexander McCall Smith is geboren in Rhodesië (het tegenwoordige Zimbabwe) en ik denk dat hij er ook in ieder geval zijn jeugd heeft doorgebracht, want hij weet het Afrikaanse sfeertje heel goed te treffen. Denk ik, voor zover ik dat kan beoordelen met als enige ervaring daarmee twee weken Zuid-Afrika ;-)
Het boek speelt zich overigens in Botswana, een buurland van Zimbabwe. Ik denk dat hij daarvoor gekozen heeft omdat Botswana een redelijk stabiel en welvarend land is. Dat wordt in het boek ook benadrukt; als je McCall Smith moet geloven is Botswana een geweldig land met voornamelijk leuke mensen.

Daarnaast is het taalgebruik en de manier van vertellen in dit boek vrij uniek. Het deed me een beetje denken aan Douglas Adams (van het Transgalactisch Liftershandboek), al schrijft die natuurlijk een heel ander genre.
Ik vind het bijvoorbeeld prachtig gevonden dat Mma Ramotswe van zichzelf (en anderen) zegt dat ze een "traditioneel postuur" heeft en ook eerlijk is over de nadelen daarvan (geen strakke broeken kunnen dragen). Je krijgt verder geen details over haar uiterlijk, maar je ziet haar voor je.

Een ander voorbeeld van de manier waarop hij dingen onder woorden brengt:
"Hij had heel weinig aan te merken op Precious Ramotswe, zijn vrouw en de oprichtster van Het Beste Dames Detectivebureau, maar als men dan toch een lijstje van haar tekortkomingen zou maken - dat zou een miniscuul document zijn, nauwelijks zichtbaar voor het blote oog - zou men wellicht moeten beginnen met haar neiging - vanzelfsprekend een lichte neiging - om te beweren dat dingen waar zij in geloofde 'algemeen bekend' waren."

Of:
"Ze wist niet of de tante haar begreep. De tante keek haar vluchtig aan en sloeg haar ogen weer neer. Misschien begreep ze het, maar ze bevatte het niet. Veel mensen waren zo. Ze begrepen, maar zonder te begrijpen. Dat was een groot probleem."

Al met al... een leuk en ontspannend boek. Als je net als ik van dit soort taalgebruik kunt genieten, zeker een aanrader. Ik ben in ieder geval van plan om meer boeken van deze schrijver te gaan lezen.

Later toegevoegd: een zoekactie op bol.com leert me dat de Nederlandse vertalingen al niet meer nieuw verkrijgbaar zijn. Jammer. Ik neem aan dat ze in het Engels net zo leuk zijn, maar dat heb ik nog niet uitgeprobeerd. Op de website van de bibliotheek zag ik nog wel een aantal Nederlandstalige versies.



(dit artikel bevat affiliatelinks - klik hier voor meer informatie daarover)
Lees verder ...