Lezen : op papier of digitaal?


Ik heb al jaren een e-reader, maar ik moet eerlijk toegeven dat ik hem vooral gebruikte als ik op reis was. Daarvoor is zo'n ding dan ook ideaal. Je hoeft niet meer te wikken en te wegen welke boeken je mee kunt nemen en welke niet. Ik vond dat altijd een ramp. Ik weet echt niet van te voren waar ik zin in heb. En ik kan ook nooit genoeg boeken meesjouwen. Nou ja, dat is niet helemaal waar. Sinds echtgenoot en ik samen op vakantie gaan (zonder kinderen dus) lees ik niet zoveel.

Uitkomst

Als ik daarentegen met hem mee ga als hij naar het buitenland moet voor werk, mag ik wel een extra koffer meenemen voor de hoeveelheid boeken die ik dan zou kunnen verwerken. Vaak komt het erop neer dat ik in zo'n periode meer tijd op internet doorbreng dan me lief is. En dan is een e-reader dus echt een uitkomst.
Meestal leen ik het maximaal toegestane aantal boeken van de bibliotheek (iedereen die lid is van de "echte" bibliotheek kan gratis e-boeken lenen op bibliotheek.nl) en natuurlijk kan ik er altijd meer downloaden.

Abonnement

Bol.com en Kobo hebben een abonnement waarmee je voor nog geen 10 euro per maand min of meer onbeperkt boeken kunt downloaden. Die mag je niet houden, maar dat hoeft ook niet. Ik heb dat abonnement nu ruim twee maanden en ik ben er razend enthousiast over. Het was even wennen, vooral met zoeken naar wát je dan wil lezen, maar nu ik heb ontdekt dat ze meer dan zevenhonderd "cozy mysteries" in de lijst hebben staan (wel in het Engels, maar dat deert me niet), ben ik óm. Daarnaast lees ik columns van Annie M.G. Schmidt, religieuze thrillers en eigenlijk alles wat ik tegenkom en wat me leuk lijkt. Echtgenoot leest ook via mijn account, want je mag het abonnement op vijf apparaten gebruiken. Voor ons werkt dat zelfs heel goed. Net als bij echte boeken zie ik af en toe iets staan waarvan ik weet dat hij het boeiend zal vinden. In de kringloop koop ik het voor hem, nu download ik het.

Illegaal

Even tussendoor: ja ik weet dat je gemakkelijk duizenden boeken gratis of voor bijna niets kunt downloaden. Iedereen kent wel iemand die "een stickie vol boeken" kan uitlenen. Maar dat is illegaal en bovendien broodroof. De schrijvers zien namelijk geen cent van wat er op die manier verspreid wordt. En aangezien ik zelf schrijver ben kan ik het niet maken om op die manier boeken te lezen. Die mogelijkheid neem ik dus niet mee in dit stukje.

Liever papier?

Thuis pak ik  meestal weer een gewoon papieren boek. Ik hou van de geur van boeken, van het gevoel van papier tussen mijn vingers, van het omslaan van bladzijden, van het gewicht in je handen. Hoewel... dat laatste doet me soms denken dat een e-boek ook handig zou zijn. Soms moet ik stoppen met lezen omdat ik mijn boek niet meer vast kan houden (artritis) en dat is toch jammer.
Ik hou ook van het fijne gevoel dat een volle boekenkast me geeft. Er is niets fijner dan er boeken bij zetten, of de planken reorganiseren. Ik zou dat toch ontzettend missen als ik alleen maar digitale boeken had. Toch zal ik daar de komende tijd aan moeten wennen, want ik ga geen container boeken naar Curaçao verschepen. Een paar heel geliefde boeken mogen er mee in de koffer, boeken waarvan ik het echt heel jammer zou vinden als ik ze niet meer had gaan voorlopig in de opslag, de rest moet weg. Maar daar denk ik nog maar even niet over na.

De toekomst

Ik denk dat digitaal wel degelijk de toekomst is. Die ontwikkeling hou je niet tegen. En het went snel. Ik betwijfelde eerst of het wel fijn zou zijn om alleen maar digitaal te lezen, maar na een paar weken was ik er al helemaal aan gewend en ik heb op Curaçao geen moment het gevoel gehad dat ik liever een normaal boek wilde hebben. Echtgenoot wel, maar die las op zijn telefoon en dat werkte toch niet heel prettig. Een e-reader leest een stuk gemakkelijker.
Trouwens, als er over een aantal jaren nergens meer echte boeken te koop zijn (men zegt dat het zo zal gaan, ik weet het niet) moet ik wel, wat ik er verder ook van vind. Want het belangrijkste vind ik toch het lezen zelf. Dat zou ik niet willen missen.

Mijn mening als schrijver

Als schrijver vind ik die ontwikkeling trouwens wel lastig. Want de overgang naar digitaal betekent een enorme verandering. Ik schreef hierboven al over illegaal kopiëren, maar dat is niet het enige probleem.

Wat ook meespeelt is dat het steeds gemakkelijker wordt om verhalen te publiceren. Vroeger moest je op de een of andere manier proberen op te vallen tussen de enorme stapel manuscripten die een uitgever ontvangt. Als er geen enkele uitgever brood zag in je werk, kon je het wel vergeten. Gepubliceerd worden betekende dus iets. Iemand die er verstand van had, vond je goed genoeg om er geld en energie in te steken.

Nu het steeds gemakkelijker wordt om te publiceren en het zelfs niet meer nodig is om geld uit te geven om het te laten drukken, wordt het aanbod steeds groter. Enerzijds goed, want het aanbod wordt ook gevarieerder. Anderzijds voor ons, "gevestigde" schrijvers, een vervelende ontwikkeling, want marketing en media aandacht worden steeds belangrijker. Het is niet meer voldoende om bij die uitgever als "goed" uit de stapel te komen, je moet steeds meer naar buiten treden. Mensen moeten je naam kennen, anders val je niet meer op in de grotemassa. Vroeger was het genoeg als je boek gedrukt was, dan kwam het meestal wel in bibliotheken en boekhandels terecht, maar met digitale boeken werkt het anders. Het kan dan wel eens meer om publiciteit gaan draaien dan om kwaliteit. En dat zou jammer zijn.

Toch denk ik niet dat het zin heeft om erover te piekeren. Verandering hoort nu eenmaal bij het leven. Zelf ben ik hard aan het nadenken over de ontwikkelingen in de boekenwereld en wat ik daar mee kan doen. Ik hoop dat ik nog een tijdje mag genieten van die groeiende rij echte, tastbare boeken boeken met mijn naam erop, maar ik wil ook kijken wat ik kan doen met e-boeken en digitaal aanbod.

Jullie mening

Ik ben dus ook wel benieuwd: hoe lezen jullie het liefst? Digitaal of papier? Van de (e-)bibliotheek of uit de winkel? En hoeveel zou je willen uitgeven aan boeken? Is die 10 euro per maand redelijk (dat betaal je tenslotte ook voor Netflix) of teveel?
Lees verder ...

Christina - Cornelis Goslinga

Ik lees liever historische romans dan een non-fictie boek over een bepaalde periode. Dat is niet altijd even handig, want je weet nooit hoe erg iets geromantiseerd is. Wel krijg je - als het goed is tenminste -  een redelijk beeld van de tijd waarin zo'n roman zich afspeelt.
Dus toen ik het boek "Christina" tegenkwam, dat zich afspeelt op Curaçao aan het begin van de 18e eeuw, heb ik hem meteen gedownload, want me verdiepen in de geschiedenis van het eiland is één van de dingen die ik al een tijdje op mijn lijstje heb staan (maar waar ik niet echt aan toe kom).
Dat de schrijver, Cornelis Goslinga, een historicus blijkt te zijn, die ook non-fictie boeken op zijn naam heeft staan, maakte het extra interessant, want dan kun je er toch min of meer vanuit gaan dat hij zijn feiten op een rijtje heeft

Christina is een dame van vrij hoge afkomst (haar vader is iets belangrijks in Amsterdam), die in 1712 per schip naar Afrika afreist, waar ze met haar verloofde zal trouwen. Het schip waarmee ze reist gaat naar Afrika om slaven op te halen en ze daarna naar Curaçao te brengen, waar in die tijd slaven in grote getalen verhandeld werden naar naburige kolonies. Christina is voor haar tijd nogal vrijgevochten, maar dat maakt het verhaal juist prettig leesbaar. Haar kritische kijk op de maatschappij waarin ze leeft, zowel over de slavernij als de positie van vrouwen, is heel geloofwaardig uitgewerkt en zorgt voor een extra dimensie.
In Afrika komt ze erachter dat haar verloofde vermoord is en ze besluit door te reizen naar Curaçao, waar een oom van haar Directeur is.
Op Curaçao probeert ze een leven op te bouwen, maar dat gaat, mede door haar standpunt over slavernij en de manier waarop ze haar eigen slaven behandelt, niet altijd even gemakkelijk.

Vooral de hoofdstukken waarin Christina net op Curaçao is en het eiland leert kennen vond ik geweldig om te lezen. Goslinga beschrijft het leven op het eiland, maar ook de stad en het platteland op een heel boeiende manier. Veel namen van straten en plantages herkende ik, al zijn veel van die plantages (bijvoorbeeld Muysenberg - nu Muizenberg) nu stadswijken geworden. Het geeft een extra dimensie aan zowel het boek als het eiland. De delen over de slavenhandel zijn goed beschreven. Realistisch en zonder de feiten te verhullen, maar gelukkig ook niet vol extra bloederige en nare scenes. In het laatste deel van het boek gaat het vooral over Christina's persoonlijke problemen, maar die worden wel veroorzaakt door de manier waarop de nogal bekrompen gemeenschap op Curaçao in die tijd werkte. Wat dat betreft was het daar niet anders dan in Nederland in die tijd.

Al met al een boeiend boek, eigenlijk voor iedereen die graag historische romans leest, maar zeker voor mensen die Curaçao kennen en meer willen weten dan welk strand het blauwste water heeft en waar je het fijnst een biertje kunt drinken (ook niets mis mee, hoor!)
Goslinga schrijft goed en boeiend, wat ik eerlijk gezegd niet had verwacht van een historicus. Bovendien is hij een ster in afstand nemen. Natuurlijk merk je dat hij slavernij afkeurt, zeker via de gedachten van Christina, maar hij beschrijft ook hoe mensen die verder echt niet slecht of dom zijn het voor zichzelf rechtvaardigen, zonder dat keihard te veroordelen. Je zou kunnen zeggen dat hij echt schrijft als waarnemer en dat is een kunst apart, zeker met zo'n onderwerp.
Goslinga heeft nog meer boeken geschreven, waaronder een aantal verhalenbundels en ik ben zeker van plan die ook te gaan lezen.

O.a. te koop bij bol.com




(dit artikel bevat affiliatelinks - klik hier voor meer informatie daarover)
Lees verder ...